Woensdag 22 augustus 2007

We zijn sinds gisteravond weer terug in Nederland. Toen we gisteren in Qatar in het vliegtuig stapten, bleek dat deze nog niet gereed was voor vertrek. De reguliere controles waren volgens het personeel nog niet voltooid. Na een kwartier vertraging meldde het personeel dat er nog getankt werd. Weer later werd omgeroepen dat er een technische storing was aan de brandstoftoevoer en dat een monteur dit ging verhelpen. Ondertussen konden ze het niet koel houden in het vliegtuig. De middagtemperatuur bedroeg 45 graden Celcius. Nynke en andere kinderen werden wat huilerig van de warmte. Uiteindelijk steeg het vliegtuig met een uur vertraging op richting London Heathrow, een vlucht van 6,5 uur. We hadden gelukkig genoeg overstaptijd in London aangehouden.

De KLM vlucht van London naar Amsterdam was slechts drie kwartier. Bij het instappen zeiden we tegen Nynke dat dit de laatste vogel was waarmee we gingen vliegen. Om 22:30 Nederlandse tijd landden we op Schiphol. De koffers waren er vrij snel, maar onze rugdrager kwam niet op de band. Uiteindelijk maar de vermissing opgegeven bij de KLM balie en afwachten of we de rugdrager nog terugzien. We werden opgewacht door Anke's ouders en later kwamen pa & Tony ook.  We waren blij om ze weer te zien. Bij thuiskomst (logeeradres) in Franeker had Anke's moeder heerlijke gehaktballen voor ons !

Aanstaande maandag geef ik een training in Antwerpen en dinsdag vlieg ik naar Dublin. Anke en Nynke komen 11 september naar Ierland, als Nynke naar het consultatiebureau is geweest. Het bedrijf waar ik in maart een gesprek had heeft momenteel nog een vacaturestop, dus ik ben druk met andere opties bezig. Spannend dus.

Dinsdag 21 augustus

Hier even snel een berichtje vanaf het vliegveld Doha, Qatar. We hebben ons prima vermaakt tijdens onze laatste dagen in Nepal (in het Hyatt Regency hotel in Bouddha). Vanochtend vroeg (4:30) naar het vliegveld vertrokken, we waren de eersten en het gebouw was nog niet open. Maar goed dat we dat gedaan hebben, want na vijven begon de rij al snel te groeien. Toen we om 5:30 naar binnen mochten om in te checken hadden we keus uit alle goede zitplaatsen ;-)

De vlucht naar Doha is met een uur vertraging vertrokken, maar kwam uiteindelijk een half uur te laat aan in Qatar. Bij vertrek uit Nepal een werkelijk prachtig gezicht op de Himalaya. Nynke heeft zich gelukkig ook prima kunnen vermaken onderweg.

We hebben hier in Qatar zo'n twee uur wachttijd voor de vlucht naar London Heathrow. Het is een supermodern vliegveld midden in de woestijn. Met gratis supersnel Internet, zo hoort het ;-)

Zaterdag 18 augustus

Waarschijnlijk is dit de laatste blog vanuit Nepal...

Anke heeft een fikse oorontsteking, waarvoor we donderdagmiddag naar het Patan Hospital geweest (vaste klanten inmiddels, zondag waren we er nog met Nynke). Ze heeft medicijnen gekregen, maar die begonnen pas na 2 uur 's nachts  te werken. Zelfs Paracetamol hielp niet tegen de pijn. Nu gaat het inmiddels gelukkig alweer wat beter.

Gisteren was mijn laatste werkdag op kantoor. Nog even foto's van het gehele personeel en het kantoorpand gemaakt. Aan het eind van de dag werd ik verrast met een heel leuk afscheid. De collega's waren stiekem naar de vergaderruimte gegaan, alwaar ze mij met een grote taart waarop "Dennis, thank you, we appreciate all your efforts" stond. Namens het personeel heb ik een mooie leren schrijfmap gekregen en van het managementteam heb ik nog een mooi beeld van de godin Tara gekregen. Zelf had ik nog een boek voor de directeur, "Dealing with the Dutch". Dit is een informatief boek hoe je als buitenlander met die rare Hollanders moet omgaan. Anke en Nynke waren ook bij het afscheid, leuk dat zij ook waren uitgenodigd.

Vandaag gaan we ons appartement opruimen en hebben we een lunch met Ronald en gaan we vanavond nog bij de Nepalese directeur en zijn vrouw op bezoek. Zondag en maandag verblijven we in het Hyatt Regency (5-sterren) hotel in Bouddha, niet al te ver van het vliegveld. Dinsdagochtend 21 augustus hopen we rond 8:00 's ochtends (Nepalese tijd) te kunnen vertrekken uit Nepal. De reis gaat via Doha (Qatar) en London Heathrow (beide 2,5 uur overstaptijd) naar Amsterdam, geplande aankomst rond 23:00 (Nederlandse tijd), totaal zo'n 19 uur reizen (inclusief wachttijd).

Donderdag 16 augustus

Mijn werk hier in Nepal is bijna afgelopen, vandaag en morgen nog werken. Gisteravond heb ik het maatpak opgehaald. Het pak staat me werkelijk uitstekend, knap stukje vakwerk en dat voor praktisch alleen de materiaalkosten. Meteen ook nog een paar nieuwe schoenen bij dezelfde winkel gekocht.

Anke is gisteren naar het Qatar Airways kantoor geweest om alvast te gaan herbevestigen. Alles was OK in het computersysteem. Morgen gaat ze nog een keer, voor de zekerheid. Ronald is alvast met het vervroegen van zijn retourticket via Gulf Airways bezig. De terugvlucht is nu een week later dan gepland, waardoor hij op dit visum problemen zou kunnen krijgen. Maar zelfs voor het vervroegen van een vlucht van begin december naar eind november staat hij al op een wachtlijst.

Dit komt omdat er heel veel ongeschoolde Nepalezen richting de Perzische Golf staten (Qatar, Bahrein, Dubai, etcetera) gaan om daar het vuile werk op te knappen dat anderen in die snikhete woestijnlanden niet willen doen. Er zijn hier heel veel "uitzendbureau's" die dat allemaal regelen. Die boeken dus alvast heel veel vliegtuigstoelen, maar annuleren later weer als blijkt dat er mensen hun visums niet op tijd hebben geregeld, of sterker nog, niet eens een paspoort hebben. Dergelijke uitzendbureau's hebben erg goede contacten met de luchtvaartmaatschappijen en zo komen de Westerlingen bijna standaard op een wachtlijst terecht.

Er vertrekken zo'n 500 Nepalese jongeren per dag naar het buitenland (zo'n twee vliegtuigen vol). In verhouding tot het aantal inwoners van Nepal (22 miljoen) is dat ongeveer gelijk aan het aantal mensen dat Nederland verlaat (momenteel zo'n 120.000 Nederlandse emigranten per jaar). Maar de reden voor emigratie is natuurlijk totaal verschillend. Voor Nederlanders is het veelal vanuit een luxe positie, voor Nepalezen is het vaak de enige manier om als ongeschoolde een behoorlijk salaris te verdienen.

Aan het eind van vanmiddag gaan we nog bij de Nepalese directeur en zijn vrouw thuis op bezoek. Morgen zal er wel iets van een afscheidsfeestje voor mij georganiseerd worden, maar uiteraard heeft niemand op kantoor daar iets van verklapt.

Maandag 13 augustus

Nynke had het hele weekend last van hoesten en kuchen.

Zaterdag zijn we eerst naar New Orleans Cafe geweest, voor een heerlijke lunch. Nynke krijgt daar altijd spinazie-pannekoeken. Daarna zijn we naar Patan Zoo geweest, de enige dierentuin in heel Nepal. Het was er redelijk druk bij de ingang en netjes in de rij en ieder op z'n beurt wachten was er niet bij. Na betaling mochten wij door een groter hek naar binnen. Het was behoorlijk warm weer en erg druk. De dierentuin zag er goed uit, gelukkig geen verwaarloosde dieren. Nynke vond het ook schitterend. Toen we op Hawaii naar de dierentuin gingen, lagen de meeste dieren ver weg (in het laatste vlekje schaduw ergens achterin). Hier kon je heel dicht bij de dieren komen en Nynke is nu ook bewuster van de wereld om haar heen. In het midden van de dierentuin was een grote vijver, waar boten gehuurd konden worden. Dat hebben we niet gedaan vanwege de felle zon. Nynke was wel ingesmeerd (baby zonnebrand olie factor 50 of zo), maar wij hadden onszelf niet ingesmeerd. Dan verbrand je levend op open water. Ook kon je voor 3000 rupees (33 Euro) een olifant huren, waar je bovenop mocht zitten en die dan de hele dierentuin rondliep. Uiteindelijk hebben we ons zo'n 1,5 uur vermaakt in de dierentuin, wat door vele Nepalezen ook als picknick plek/park wordt gebruikt. Nynke was nog populairder dan de dieren, diverse bezoekers wilden haar graag op de foto zetten. Als grap vragen we dan wel eens 20 Rupees voor het maken van de foto, waarop men heel verbaasd kijkt.

Zaterdagavond hadden we Ronald nog even bij ons uitgenodigd. Hij deed even een rondje wereldreis spel met ons mee, maar was eigenlijk niet zo fit. Hij had last van z'n spieren, zweten/koorts, snipverkouden.

Zondagmiddag ben ik naar New Road gegaan, om bij de kleermaker de maten voor mijn pak te laten opnemen. Hij schreef  8 getallen op een briefje en kan daarmee het hele maatpak maken. Morgenavond kan ik langskomen om het te passen, dan kunnen ze het in detail afmeten en dan is het dinsdag klaar. Ben benieuwd.

Verder hadden we een afspraak gemaakt in de prive-kliniek van het Patan hospital, om toch even voor de zekerheid naar het hoesten van Nynke te laten kijken. Toevallig had Ronald voor dezelfde tijd een afspraak gemaakt dus zijn we samen met de taxi naar Patan hospitaal gegaan. Het was er gigantisch druk en warm. Na ongeveer een half uur waren wij aan de beurt. We hadden weer dezelfde kinderarts als de vorige keer en we werden goed geholpen. Gelukkig was er niets met Nynke aan de hand. Voor de zekerheid nog even een hoestdrankje voorgeschreven gekregen. Nou ja, beter te vaak erheen dan dat je je onnodig zorgen maakt. Ronald moest veel langer wachten, maar bij hem bleek het ook mee te vallen en kon ook met wat medicijnen naar huis.

Vrijdag 10 augustus

Nynke is gelukkig weer helemaal fit, geen koorts/verhoging meer. Haar zevende tandje is er nog net niet door. Anke heeft nog lichtjes diarree. Elders in Nepal is er de afgelopen periode een flink aantal mensen overleden aan diarree, zij waren te arm om medicijnen en voldoende mineraal water te kopen en hadden te weinig weerstand om zo'n (voor ons) vrij onschuldige aandoening te overleven. Dat is triest. Door de overstromingen in Zuid Azie (India, Bangladesh, Nepal) verwacht de WHO dat er meer ziektes kunnen uitbreken. In risicogebieden gaan ze nu chloortabletten en dergelijke uitdelen.

Op het werk had mijn collega wat MP3 (muziekbestanden) op zijn computer afgespeeld, daar zat ook een heel oud nummer van John Denver tussen (Country Roads), dat deed me ineens sterk herinerren aan de LP's van mijn ouders die ik vroeger op de pickup, gekregen van mijn Opa, afspeelde. Die had Opa voor mij gekocht toen ik 9 was.

Afscheid nemen is hier inmiddels al begonnen, Patrick is maandag uit Nepal vertrokken. Christoph is net voor twee weken op vakantie naar Thailand gegaan dus hij is niet weer terug in Nepal voor ons vertrek. Meredith, lerares Engels, is volgende week elders in Nepal dus Anke heeft haar laatste les Engels ook al gehad. We zijn nu aan het aftellen. 

Dit weekend doen we nog een paar uitstapjes in Kathmandu/Patan, dan hebben we ook alles wel gezien wat we wilden/konden zien in Nepal. We zijn altijd in de Kathmandu Valley gebleven, dus niets van de rest van Nepal gezien. Chitwan National Park (zuid Nepal, tegen de grens met India) schijnt erg mooi te zijn, maar niet tijdens deze periode (erg heet - 40 tot 45 graden). Phokara, een toeristenoord aan een meer met uitzicht op de Annapurna (berg in de Himalaya), zijn we ook niet geweest. Als het meezit is het 6 uren met de bus om daar te komen, niet echt fijn voor Nynke. Nagarkot, een resort met uitzicht op het Everest gebied, zijn we ook niet geweest omdat er tijdens deze periode teveel bewolking is om een mooi zicht op de Himalaya te hebben. Trekkings in de Himalaya zijn ook niet geschikt met Nynke, in verband met de kans op hoogteziekte (door zuurstoftekort). En de rest van Nepal is te gevaarlijk of onbereikbaar in verband met de continue stakingen/blokkades door Maoisten en andere groeperingen.