Maandag 30 juli

We zijn weer terug in Kathmandu, Nepal. Vanochtend vanuit het hotel in Bangkok vertrokken. Voor de incheck balies stond een lange rij, maar wij mochten meteen door naar de incheckbalie. Erg vriendelijk !
De vlucht verliep zeer voorspoedig, de vlucht duurde nog geen 3 uur. We hadden een mooi uitzicht over de delta van de Ganges rivier (boven Bangladesh). Nynke heeft genoten van de reis, ze heeft een paar keer lekker door het gangpad naar achteren gelopen.

Bij aankomst eerst een visum halen bij de immigratiedienst op de luchthaven. We betaalden 60 US Dollar (30 per persoon, Nynke gratis), maar bij het loket ernaast vertelde men ons dat wij eerder in Nepal al onze visa verlengd hadden dus hoefden we nu niet te betalen. Dus weer terug naar de vorige balie om het geld weer terug te ontvangen. Vervolgens gaf de volgende balie beambte aan dat hij ons geen visum kon verstrekken, wij moesten naar de speciale immigratie beambte van balie 4. Die vertelde ons dat hij de paspoorten moest innemen, want op het vliegveld is het (blijkbaar) niet mogelijk om visa te geven als je al eerder meer dan 90 dagen in Nepal bent geweest.... De paspoorten gaan dan naar het centrale immigratie kantoor (midden in Kathmandu), waar we ze dan morgen voorzien van visa weer kunnen ophalen.
Wat een bureaucratische regel ! We hebben van alles geprobeerd om het direct te regelen, want wij laten onze paspoorten liever niet achter. Maar we hadden geen andere keus. Dus toch maar achtergelaten met een recu plus handtekening van de hoogste baas daar. Er lagen meer paspoorten, we moeten er maar op vertrouwen dat we onze paspoorten terug zien. Dit soort bureaucratie went nooit, maar dit is toch minder erg dan de staking die we op de heenweg vanuit Nepal hadden.

Voordeel van dit oponthoud is dat onze bagage al lang klaar lag. Een ander voordeel van vandaag: er was geen staking ! Dus gewoon overal vervoer beschikbaar ! Buiten een prepaid taxi genomen, een hele oude auto en het rook binnenin sterk naar olie. Maar het karretje tufde wel door, ondanks de hevige regenbuien.

We arriveerden rond 14:30 in ons appartement. Een gevoel van thuiskomen. Er waren zelfs nieuwe gordijnen opgehangen, netjes. Verder had het personeel de postbus geleegd met ditmaal twee kaarten van Anke's ouders. Bedankt !

Zondag 29 juli

Hier een blog vanuit Bangkok, Thailand. Vanochtend teruggevlogen vanuit Vietnam naar Thailand. Morgenvroeg vliegen we weer terug naar Nepal. We zitten hier in Bangkok in hetzelfde hotel als op de heenweg.

Voor gisteren hadden we een dagje een prive chauffeur en gids geboekt voor een trip naar de Mekong Delta in Vietnam. De Mekong rivier ontspringt in Tibet, is bijna 5000 kilometer lang en stroomt door 6 landen (China, Birma, Thailand, Laos, Cambodja en Vietnam) om uiteindelijk in de Zuid Chinese zee uit te monden. Het lijkt daar op de Zeeuwse delta, maar dan met veel meer begroeiing. De delta hebben we met verschillende boten verkend (bijvoorbeeld met een sampan, een soort punter) en op verschillende eilanden kennisgemaakt met de activiteiten van de lokale bevolking.

Ook hebben we op een eilandje geluncht, tussen de palmbomen en in een bamboehutje. Voortreffelijke gerechten! Zo werd er voor ons een verse loempia bereid, bestaande uit vis en groente. Na de lunch bleek dat we Nynke hoognodig moesten verschonen, zo heeft zij al op uiteenlopende plekken ter wereld een schone luier gekregen. Ditmaal dus in een bamboehutje. Het weer was er zeer aangenaam, niet te heet en een lekker briesje daar. We hebben echt weer even lekker kunnen genieten na de spanningen van de afgelopen dagen. Toen we weer terug in het hotel waren, hebben we nog even geSKYPEt met pa, Tony en Mirjam. Zo hebben we toch meegekregen hoe de begrafenis verlopen is. Dat deed ons ook goed.

Morgen dus naar Nepal. Een groot verschil met Vietnam/Thailand. Vietnam en vooral Thailand zijn al een stuk welvarender dan Nepal en dat merk je ook aan de voorzieningen. Het is voor Nepal te hopen dat het politiek snel stabieler wordt en dat zij ook kunnen aansluiten bij de economische groei van Zuid/Oost Azie.

We zijn nog drie weken in Nepal voordat we weer terugkeren naar Europa. Ik heb er zin in om op kantoor nog alles even netjes af te ronden in mijn laatste weken daar.

Vrijdag 27 juli

Woensdag heb ik geprobeerd om een vlucht naar Nederland (en weer terug naar Azie) te vinden om toch bij de begrafenis te kunnen zijn. Woensdagmiddag kwam er toch nog 1 plaats vrij op de Air France retourvlucht via Parijs. Helaas zou deze vlucht net een uur te laat in Amsterdam aankomen (de begrafenis is vanochtend) en zou ik slechts een half uur speling op Parijs-Charles de Gaulle hebben gehad (wat een enorm groot vliegveld is). Ik heb met mijn vader gebeld, vanwege het risico om de aansluiting in Parijs te missen, de te korte tijd om vanaf Schiphol naar de begrafenis te gaan en het risico om niet weer op tijd terug in Nepal te kunnen zijn, hebben we definitief besloten om niet terug te gaan. Het is spijtig, maar het is niet anders. Ik heb er nu vrede mee omdat ik alles heb gedaan wat ik had kunnen doen. Tevens heb ik het personeel van het Air France-KLM kantoor hartelijk bedankt, zij hebben ons supergoed geholpen om alle opties te proberen. Top service !

Sinds we in Nederland alles verkocht/achtergelaten/opgezegd hebben is ons leven tot nu toe te vergelijken met een slinger van de klok, waarbij de ene uitslag hoogtepunten/genieten/geluk/etc zijn en de andere uitslag de dieptepunten/tegenslagen/pech/etc. De slinger slaat verder uit dan als je 'gewoon' in Nederland was gebleven. Gelukkig slaat een slinger altijd beide kanten op en wij hebben daarom ook nooit spijt gehad van onze beslissing.
Wij hebben gekozen voor avontuur en dynamiek en daar horen ook tegenslagen zoals het 'niet even terug kunnen vliegen' bij. Uiteindelijk zal de slinger weer rustiger heen en weer bewegen. Zo vergaat dat heel veel mensen die een vergelijkbare stap als de onze hebben gezet. Zie ook www.ajuus.nl voor meer informatie, toevallig wordt hier als voorbeeld ook de situatie van een sterfgeval genoemd.

We hebben de draad hier gisteren weer proberen op te pakken door een tour te maken naar de Co Chi tunnels, zo'n 60 kilometer buiten Saigon. Hier werd eerst een film vertoond, wat deels ook een propagandafilm voor de socialistische/communistische partij en hun overwinning was. Vervolgens liepen we door de jungle waar boobytraps, ondergrondse hutten en dergelijke te zien waren. Uiteindelijk kwamen we bij een tunnelingang aan die ook toegankelijk is voor toeristen. De gids hield Nynke bij zich, zodat wij de tunnel in konden. Anke is wat claustrofobisch, dus zij is er toch maar niet in gegaan. Ik vond het ook niet alles, best wel krap met mijn lengte en vooral in het begin moeten je ogen nog wennen aan het duister (je komt vanuit de volle zon zo'n tunnel in). Er was wel (zwakke) verlichting in de tunnels aangelegd.

Het tunnelsysteem was tijdens de oorlog zo'n 200 kilometer lang, op 3 verschillende dieptes onder de grond. De tunnels waren te nauw voor de Amerikanen. De Vietnamezen konden zo ondergronds alle kanten op en de Amerikanen letterlijk vanuit onverwachte hoek aanvallen. Verder hadden ze valkuilen met scherpe bamboepunten in de bodem en dat soort vrij eenvoudige middelen, waarmee ze uiteindelijk wel Amerika hebben verslagen (met ook toen al modern wapentuig). Onvoorstelbaar wat een werk om zo'n stelsel te bouwen en wat een doorzettingsvermogen ze gehad hebben.

Vandaag is de begrafenis van mijn Opa. We wensen onze familie sterkte.

Woensdag 25 juli

Hier weer een blog. Er is veel gebeurd ondertussen.
Maandag is het project succesvol afgerond. Men had mij ook nog een mooi wandbord cadeau gegeven, dus we hoeven geen Vietnamese souvenirs meer te kopen.

Dinsdag zijn we van hotel gewisseld (van het 5 sterren, door het bedrijf betaalde hotel, naar een 3 sterren hotel). Dit hotel is in dezelfde straat, dus mooi centraal. Keurig hotel. Verder hebben we bij een reisbureautje een mooie dagtocht naar de Mekong Delta geboekt voor de woensdag (vandaag dus).

Bij terugkomst keek ik per toeval even of de laptop ook met wireless internet connectie kon krijgen. Dat lukt ook in dit hotel. Toen schrok ik van een mailtje van mijn zus om met spoed contact op te nemen met haar of mijn vader. Gisteravond (onze tijd) direct naar Nederland gebeld en toen hoorden wij het trieste nieuws dat mijn opa plotseling is overleden.

Zoals ik al in april/mei schreef was hij al ziek en zat hij 24 uur per dag aan de zuurstof. Hij had in het verzorgingstehuis zijn plekje gevonden en nu is hij toch nog vrij onverwacht heengegaan. Hij is 86 jaar geworden, een respectabele leeftijd. Nu ben ik twee grootouders in ruim een maand tijd verloren. Bij mijn pake hoorden wij het nieuws ruim 1 dag van te voren, onmogelijk om vanuit Kathmandu een ticket naar Amsterdam te krijgen.

Nu hebben we bijna 3 dagen de tijd tot de begrafenis (vrijdag) en zitten we in Vietnam, wat via overstap in Thailand, Hong Kong, Maleisie of Singapore meer vliegverbindingen heeft met Europa/Amsterdam dan Nepal. Dinsdagavond toen we het trieste nieuws gehoord hadden, zijn we meteen gaan proberen om tickets te regelen. De reisbureau's waren echter al gesloten en via Internet leverde ook niet veel op.

Vanochtend vroeg de dagtrip naar Mekong Delta geannuleerd en meteen naar het Thai Airways kantoor gegaan. Wat een arrogantie daar !  Zelfs het feit dat je familie-omstandigheden hebt doet ze geen stap harder lopen daar. De meest rechtstreekse vlucht zat vol, maar ze konden (of wilden) niet eens alternatieven bekijken. Thai zit in Star Alliance met Lufthansa (via Frankfurt), maar dat was allemaal veel te moeilijk daar.
 
Toen de straat hier in gelopen, op goed geluk op zoek naar een reisbureau. Toen zag ik het kantoor van Airfrance-KLM. Daar werd ik vriendelijker geholpen. Helaas zitten alle KLM/Airfrance vluchten naar Amsterdam ook bomvol (hoogseizoen), ook via Hong Kong, Kuala Lumpur, Parijs of Singapore. Er was alleen nog 1 vol-tarief business class plaats via Singapore. En dat is dan enkele reis voor 1 persoon en heb ik nog steeds geen ticket om weer terug naar Azie te gaan.
 
Ik heb me/ons nu op de wachtlijst laten plaatsen voor Saigon-Bangkok-Amsterdam en de vlucht Amsterdam-Bangkok op zaterdag (later kan niet, want ik moet maandag vroeg vanuit Bangkok weer naar Nepal om weer op tijd op het werk te zijn). Als er nog een plek vrijkomt bellen ze ons. Maar we rekenen er maar niet meer op. We zijn behoorlijk ontdaan door het slechte nieuws en ook gefrustreerd dat het heel moeilijk is om zo snel een vlucht te krijgen. We moeten toch proberen ons hier maar te vermaken en een beetje vakantiegevoel kweken, het is niet anders.

Zondag 22 juli

Vanochtend heb ik een halve dag gewerkt. Na de lunch in de bedrijfskantine zijn de IT manager en ik terug naar het hotel gegaan, om Anke en Nynke op te halen. Hij heeft ons een sightseeing tour Saigon gegeven. Als eerste zijn we naar het Reunification Palace geweest. Dit was vroeger het presidentieel paleis toen Zuid Vietnam nog een aparte republiek was. Na het einde van de oorlog met Amerika zijn in dit gebouw Noord- en Zuid Vietnam officieel herenigd tot de Socialistische Republiek Vietnam.

Vervolgens zijn we naar het War Remnants museum geweest, met deels best wel gruwelijke foto's van de Vietnam oorlog. De foto's van verminkte lichamen na de inzet van biologische wapens door Amerika zijn afgrijselijk om te zien. Verder was er nog een deel van een Vietnamese gevangenis nagebouwd. We zaten er letterlijk even gevangen want er brak een enorme tropische stortbui los. Het is regentijd, maar geen van ons had een paraplu mee want bij vertrek was er werkelijk geen wolk aan de lucht.

Na het museum via China Town naar de Ben Thanh market gegaan. Hier vind je alles waarmee je later bij Customs op het vliegveld problemen kan krijgen (nagemaakte merkartikelen, illegale DVD's, etcetera etcetera). Nynke is hier in Vietnam nog populairder dan in Nepal, verscheidene mensen maakten foto's of wilden haar even een handje geven. Ze wordt veel te verwaand zo :-)

Op de hoek van Ben Thanh market is Pho 2000, een soort MacDonalds maar dan met een Vietnamees menu. Hier hebben wij echte loempia's gehad (dat woord kennen ze hier helemaal niet, maar het Vietnamese woord ervoor is zo moeilijk dat ik die alweer vergeten ben). Morgen nog een dag werken en dan zit de klus er alweer op.

Zaterdag 21 juli

Vandaag wederom gewerkt. Het project is al dusdanig vergevorderd nu, dat men de rest zelf kan afmaken.
Morgen daarom een half dagje ondersteunen en dan maandag nog wat nazorg en dan zit dit korte project er alweer op.

Vanavond wordt in het kader van kwartfinale Asia Cup de voetbal wedstrijd Vietnam-Irak gespeeld. Dit was tijdens de lunch-pauze al belangrijk onderwerp van gesprek. Ik heb het niet gezegd tegen de Vietnamese collega's, maar dacht onderweg terug naar het hotel, he Irak en Vietnam, die hebben wel iets gemeen. Beide landen hebben oorlog met de USA (gehad/nu nog) en beide keren is Amerika daar niet zo goed uit weggekomen. Als ze dat zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen ook inzetten in deze wedstrijd wordt het vast erg spannend.

Anke heeft zich vandaag ook prima vermaakt. Zo heeft ze in de dichtsbijzijnde mega-supermarkt een pak luiers gekocht: 88.000 Dong. Gelukkig bestaan er biljetten van 10.000, anders mag je een extra koffer voor het geld met je meedragen. Omgerekend ruim 4 Euro, trouwens.