Zondag 17 juni

In plaats van kruipen, loopt Nynke nu zoveel als ze kan. Af en toe valt ze even, maar op een of andere manier zorgt ze dat ze goed terecht komt en ze hoeft dan ook niet te huilen. Verder kunnen we uit de 'baby language' ook af en toe wat woordjes verstaan, gisterochtend zei ze een paar keer haar eigen naam.

Gistermiddag zijn we naar Bhaktapur geweest, dus voor het eerst buiten Kathmandu. Bhaktapur ligt op zo'n 13 kilometer ten oosten van Kathmandu. Het ligt ook in de vallei, op iets grotere hoogte dan Kathmandu. We zijn er per taxi naar toegegaan. Deze rit kost volgens de Lonely Planet zo'n 350 rupees (3 Euro 50) enkele reis en dat klopte aardig met de meter van deze chauffeur. De route gaat via de Aniko highway. Dit is niet echt een snelweg te noemen. Alle soorten voertuigen maken van deze weg gebruik. Er worden levensgevaarlijke inhaalacties gedaan. Onze taxichauffeur bleef gelukkig wel een beetje normaal rijden.

Na ongeveer 3 kwartier kwamen we in Bhaktapur aan. Het centrum van dit stadje is geheel vrij van motorvoertuigen. Net als in Kathmandu is ook hier een Durbar Square. Deze van Bhaktapur is ruimer en veel mooier. Het is bijna een oase, heerlijk om uit de hektiek van Kathmandu weg te zijn. Ook qua toeristen was het niet heel erg druk. Op de pleinen zijn diverse schitterende tempels, beelden en andere bouwwerken te vinden. De verschillende pleinen zijn met elkaar verbonden met smalle straatjes waarin verschillende winkeltjes te vinden zijn.

--> Zie ook nieuwe foto's

Op een gegeven moment hoorden en zagen we achter ons in een smal straatje een demonstratie aankomen. De menigte droeg rode vlaggen met hamers en sikkels. Dit is het symbool van de Maoisten (aanhangers van Mao, de grondlegger van het communistische China). De Maoisten hebben in Nepal zo'n 10 jaar burgeroorlog gevoerd (1996-2006), met als 'beloning' dat ze nu in de interim-regering zitten. Toen wij de demonstratie achter ons hoorden aankomen, hebben we de looppas ingezet. Op het eerstvolgende plein zijn we de hoek omgegaan. Daar was de politie ook al gearriveerd. Er waren zelfs toeristen op het plein die de optocht gingen fotograferen, erg slim (not!).

We zijn met dezelfde taxichauffeur van de heenweg teruggegaan naar Kathmandu. We kwamen langs het vliegveld, waar net een grote Boeing opsteeg. Dus vanuit de taxi konden we even vliegtuigspotten :-) Dat is hier echt toeval, want er stijgen hier per dag maar zo'n 10 internationale passagiersvliegtuigen op. Er is ook maar 1 start/landingsbaan...

Vrijdag 15 juni

Woensdag zijn Anke, Nynke en ik gaan lunchen met de Belgische directeur. De directeur en ik hadden beide "Kathmandu Chicken" besteld en beide lichte maagkrampen en diarree opgelopen... Toeval ? Anke heeft op aanraden van de directeur het boek "City of Joy" van Dominique Lapierre gekocht. Deze is ze nu aan het lezen, een aangrijpend verhaal. Het gaat over een priester die in Calcutta gaat wonen om voor de armen te zorgen. Deze schijnt ook verfilmd te zijn.

Gisteravond was de laatste avond dat de directeur in Nepal was, we zijn toen met gehele managementteam van de IT- en grafische offshore bedrijven naar een top quality restaurant (Chez Caroline) geweest. Helaas kon Anke niet mee, het begon namelijk om 20:00 en dat is net bedtijd voor Nynke en oppas konden we helaas ook niet meer op korte termijn regelen. Ik ben met Christoph met de taxi gegaan. Dat wil zeggen, meerdere taxi's. We hebben ongeveer 8 chauffeurs aangesproken die niet wisten waar het was en vervolgens twee taxi's genomen die dachten dat ze het wisten. Met wat omzwervingen uiteindelijk toch nog bij het restaurant aangekomen. Was erg goed eten en ook erg gezellig.

Vandaag heeft Anke weer wat post laten ophalen, ditmaal een brief en een kaart die (slechts) twee weken onderweg zijn geweest. De post tussen Nepal en Nederland heeft er weer zin in, want van ons uit naar Nederland ging ook vlotjes. Een verjaardagskaart voor het dochtertje van mijn nicht was er zelfs te vroeg.

Woensdag 13 juni

Deze week ben ik druk met zakelijke etentjes in verband met het bezoek uit Belgie. De directeur had ook wat tijdschriften meegenomen, want de post van de familie die naar Belgie gestuurd was is nog altijd niet aangekomen. Het is een raadsel waarom dit niet in twee weken is aangekomen, we hadden toch wat meer vertrouwen in de Belgische posterijen dan in de Nepalese...

De directeur heeft laten uitzoeken hoe visums langer dan 5 maanden geregeld kunnen worden, dat schijnt met wat rompslomp wel mogelijk te zijn. Hij bood mij verlenging aan, ik voel mij zeer vereerd om dit aanbod maar Anke en ik hadden vooraf al besloten dat het bij 5 maanden zou blijven en dat besluit staat nog steeds. Hoewel het prima gaat en het absoluut een leuke functie is, houden wij ons liever aan het plan zoals we dat hadden. Ik ben ook wel blij dat ik de dingen die ik hier wilde bereiken ook aardig op de rit heb, zo op de helft van de periode hier. Het zou minder leuk zijn als je na 5 maanden weggaat met het gevoel maar half werk afgeleverd te hebben. Nu kan ik de tweede helft zorgen dat alle medewerkers de nieuwe werkwijze en programmatuur goed blijven gebruiken en hier en daar nog wat extra zaken erbij organiseren.

Ik heb nog steeds contacten met de Ierse werkgever waar ik in maart een gesprek had. De kans bestaat dat ze het volgende kwartaal weer mensen kunnen aannemen. Het is een Amerikaans bedrijf en die plannen per kwartaal, dat is al lange termijn voor hen ;-)

Zoals ik al eerder schreef, de regentijd is dus begonnen, maar de regen valt voornamelijk 's avonds en 's nachts met overdag af en toe wat motregen. Later in de regentijd kan het wel voorkomen dat er twee dagen non-stop regen valt. Goede voorbereiding op het Ierse weer :-)

Maandag 11 juni

Zaterdagochtend zijn we naar eerst naar het World Trade Shopping Centre geweest. Dit is een heuse shoppingmall, nog vrij nieuw. Er waren niet veel winkels geopend toen wij er waren, we hadden het vrij snel wel weer gezien. Toen een heerlijke lunch gehad in het 1905 restaurant, dit is een van de meest luxe restaurants in Kathmandu. Het is omringd door een prachtige tuin met vijver. Nynke heeft daar pannekoeken gegeten.

's Middags ben ik met de Nepalese directeur naar het vliegveld gereden om de Belgische directeur op te halen. Het vliegtuig zou om 15:40 landen, de andere drie vliegtuigen van die middag hadden allemaal een half uur vertraging. Dus wij gingen ervan uit dat deze ook zo rond een half uur vertraging had. Maar pas rond 16:45 kwam de melding dat de vlucht 4 a 5 uur vertraagd zou zijn. Dus toen zijn we maar weer terug gegaan.

Toen ik thuis kwam had Anke slecht nieuws. Ze was net gebeld dat mijn pake (=Friese opa) overleden is (dit is mijn andere opa dan waar ik eerder over schreef). We waren niet eerder bereikbaar geweest in ons appartement. De begrafenis is vandaag (maandag) al, dus ik kan onmogelijk op tijd terug naar Nederland, daar baal je dan van. Dan ben je letterlijk en figuurlijk op te grote afstand.

's Avonds nog een poging gedaan om de directeur op te halen en toen was het toestel ongeveer op tijd. In het hotel nog even wat gedronken en toen was de zaterdag alweer om.

Zondagochtend is Anke naar de kapper in plaats van yoga geweest. Mooi kapsel geworden. Daarna zijn we naar het New Orleans Cafe gegaan om te lunchen. Daar troffen wij Christoph die met ons mee is gaan lunchen. Nynke heeft nog wat geoefend met rondjes lopen.

Na de lunch zijn we naar the Garden of Dreams gegaan. Dit is een ommuurd park/tuin waar je heerlijk rustig kan zitten. Ik had mijn laptop even opgehaald, want er zou ook WiFi draadloos Internet in het park zijn (30 Eurocent per uur, dat is ook ongeveer de prijs per uur die je in een Internet cafe betaalt). Helaas bleek het niet te werken en de accu van mijn laptop was ook bijna leeg. Anders had ik de blog mooi vanaf een bankje bij de vijver met een heerlijk zonnetje erbij kunnen bijwerken.....

Vrijdag 8 juni

Anke heeft nog steeds diarree. Volgens de bijsluiter van Loperamide mag het niet gebruikt worden als je borstvoeding geeft. Anke had op het Internet gelezen dat er onderzoek was gedaan waaruit bleek dat het wel kon. Tja, het Internet kan je ook niet altijd geloven. Beter om een goede arts hier te vragen als de diarree aanhoudt.

Ik ben deze week weer met een oude hobby begonnen; tekenen. Ik heb twee potloodtekeningen gemaakt van foto's van Hawaii. Dinsdag eentje waarop ik met Nynke in de buikdrager richting de Diamond Head Crater loop en gisteravond eentje waarop Anke met Nynke in de buikdrager richting de replica van de Japanse tempel loopt.

Vanmiddag hadden we samen geluncht en we hadden voor ons een banana lassi besteld (heeft niets met Lassi toverrijst te maken, trouwens....). Het is een soort banana milkshake en je drinkt het ook met een rietje. Ik gaf Nynke het glas, eigenlijk voor de grap, maar ze begon spontaan door het rietje te drinken en ze vond het heerlijk. 

Aanstaande zondag en maandag is er wederom een algehele staking in Kathmandu. Zondag is deze week geen werkdag bij ons op kantoor, maandag zullen de meeste medewerkers weer te voet naar het werk komen. De Belgische directeur arriveert dit weekend, hij is komende week in Nepal. Hij treft dus meteen de staking. Als het goed is, komt hij zaterdag aan dus kan hij tenminste nog een taxi van het vliegveld naar het centrum nemen...

Woensdag 6 juni

De regentijd lijkt nu echt begonnen te zijn. Het is een stukje frisser (aangenamer) nu, met af en toe een flinke regenbui. Daar hebben we vorige week wel naar uitgekeken, eindelijk wat regen en verkoeling. Dat zal in Ierland wat minder snel voorkomen, dat we verlangen naar een verkoelende regenbui :-)

Vandaag is de verhuisdag voor mijn opa, hij gaat naar een kamer in het verzorgingstehuis in Steenwijk, inclusief het apparaat dat permanent zuurstof geeft. Wij hopen dat hij het daar heel erg naar zijn zin gaat krijgen. Vast wel.

Anke heeft last van diarree, ze is al aan de Norit (paardenmiddel, maar ja Loperamide mag niet in combinatie met borstvoeding). Ik heb gisteren ook een beetje last gehad, maar dat is weer over. Voor zover wij weten hebben we niets verkeerds gegeten. Kan ook door de verandering van het weer komen. We zijn allang blij dat we hier een stuk prettiger (gezonder) kunnen leven dan destijds in India.

We zijn vandaag precies op de helft van ons verblijf in Nepal, wat gaat de tijd toch snel.
Nynke ontwikkelt zich ook snel, zo zijn er al wat losse woordjes te herkennen, ze wijst dingen aan, ze staat langdurig zonder hulp en loopt steeds vaker/verder. Met de tandjes gaat het wat minder snel, haar vijfde tandje is inmiddels doorgekomen.