Zaterdag 12 mei

Even wat achterstallig werk inhalen, we hadden het even te druk om te bloggen. Nou ja, beter dan dat we ons vervelen niet waar :-) Daar hebben we weinig last van, het bevalt ons hier goed en we vermaken ons prima.

Donderdagavond had ik overwerk. 's Middags had een medewerker aan een klant toegezegd om dezelfde dag (Nederlandse tijd) een document op te leveren. Opeens kwam hij mij melden dat hij het morgen verder af ging maken, want het is 18:30. Ik zei dat hij zijn belofte aan de klant moest nakomen, en het document dus dezelfde avond af moest maken. Hij zei het niet rechtstreeks, maar ik kon aan z'n gezicht zien dat hij er geen zin in had. Ik heb hem toen achter de computer op het bureau naast mij gezet en geeist dat hij het ter plekke ging afronden. Ik ben erbij gebleven, want als je zelf weggaat dan gaat hij waarschijnlijk ook weg. Dus het was een latertje, maar het beloofde document is afgekomen. Deze programmeur loopt de kantjes er vanaf, voelt zich niet zo verantwoordelijk voor zijn werk. Daar moest ik hem even een handje bij helpen :-)

De volgende dag moest ik wederom ingrijpen, ditmaal moest er een e-mail aan een klant binnen een half uur beantwoord worden. Alleen antwoorden op de vragen die de klant stelde. Niet meer, niet minder. De programmeurs gingen druk en uitgebreid in het Nepali overleggen en naarmate de tijd verstreek raakten ze meer in paniek. Ik heb toen de e-mail op het scherm gezet, per zin voorgelezen en per vraag een antwoord gevraagd. Telkens ontstond bij een of meer programmeurs de neiging weer in paniek te raken, toen moest ik ze echt dwingen om bij de les te blijven.

Structuur en helderheid zijn toch wel belangrijk. Anke heeft dat ook richting het personeel van het appartement. De koelkast was een paar keer zonder stroom doordat de stekker niet goed contact maakt. Er wordt dan even door het personeel aan de stekker gerammeld en dan doet de koelkast het wel weer een tijdje (en ja dat hadden we zelf ook al bedacht). Op een gegeven moment moet je dan eisen dat er een andere stekker op wordt gezet, anders wordt het niet structureel opgelost.

Vrijdag zijn we met Nynke naar het ziekenhuis geweest. Ze had wat rode vlekken op armpjes, hals en gezicht. Ze is verder superfit en vrolijk, dus echt zorgen maakten we ons niet. Maar toch, even voor de zekerheid heen. Anke had aan Greet gevraagd waar een goede kinderarts is, dat bleek in het Patan Private hospital te zijn (een stad net buiten Kathmandu, ligt eigenlijk aan Kathmandu vast).

Bij binnenkomst moesten we eerst een formulier invullen, bij Age vulden we 1 in. De receptionist vroeg toen of dat 1 maand of 1 jaar was.....
Toen zagen we Nynke al op de (lange) lijst staan en de wachtkamer zat ook redelijk vol. We hadden geen idee in welke volgorde de patienten opgeroepen werden. Op een gegeven moment kwam er een zuster om Nynke te wegen (met kleertjes aan, dat wel). Ze woog zo'n 9 kilo. Wonder boven wonder waren we plotseling snel aan de beurt. Een hele aardige Nepalese arts hielp ons. Ze bekeek het inentingenboekje en vervolgens mocht Nynke op het grote bed plaatsnemen. De arts bekeek de vlekken en kwam snel tot de conclusie dat het gewoon muggenbulten zijn ! Nu de regentijd zo'n beetje begonnen is, zijn er veel meer muggen. We moeten even opletten dat Nynke lange mouwen draagt en verder een muskietennetje boven het bedje, dat is alles. Er is geen antimuggen middel voor baby's, dus voorkomen van prikken is het belangrijkste. Nynke heeft verder geen jeuk, dus het valt allemaal wel mee.
We hebben er thuis in het appartement nog wel even om gelachen. Maar die vlekken zagen er echt anders uit dan als we zelf muggenbulten hebben, we wisten het echt niet :-))